Onze Minister had het idee gevat om alle honden die een lip optrekken of grommen aan te merken als agressief. Hiermee laat zij zien dat zij de functie van het waarschuwen niet begrijpt.

De hond is als natuurlijke soort een vreedzaam wezen. Hij gaat een conflict liever uit de weg. Soms kan dit niet. De hond zit in een hoek en kan niet ontsnappen, of hij heeft iets dat hij echt niet wil afgeven. De natuur heeft ervoor gezorgd dat de hond alsnog escalatie van een conflict uit de weg probeert te gaan: hij geeft signalen af die de ander vertellen dat hij het benauwd heeft. Deze signalen zijn een verzoek aan de ander om wat afstand te nemen.

Het waarschuwen – het optrekken van een lip, het grommen, zelfs het uitvallen en in de lucht happen of even knijpen in de vel van de ander – het zijn allemaal manieren waarmee een hond probeert het echte bijten te vermijden. Hij wil de ander laten weten dat hij het echt benauwd heeft, in de hoop dat de ander een stap terugdoet. Een hond die gromt doet dit in de hoop niet te hoeven bijten. Een hond die uitvalt en alleen maar in de lucht hapt, hapt expres alleen maar in de lucht. Een hond die een mouw of een arm even beetpakt en vervolgens loslaat, heeft expres de volle kracht van zijn kaken niet gebruikt. Hij probeert dit laatste nog altijd te vermijden.

Het waarschuwen kan een teken zijn dat een hond te snel angstig is of het te snel benauwd heeft, ten minste voor wat betreft het leven in de nabijheid van de mens. Maar het waarschuwen is nog altijd een teken dat een hond het conflict niet aanwil. Het is een poging de ander de kans te geven het conflict te vermijden. Het feit wordt in internationale hondenkringen erkend, dat je een hond nooit voor het waarschuwen moet straffen. Het enige dat je daarmee zou bereiken is dat de hond niet durft te vertellen dat hij het benauwd heeft en dat hij dan maar zonder waarschuwing – dus onvoorspelbaar – begint uit te halen.

De vechthondenrassen waarschuwen niet omdat de waarschuwingsfase eruit is gefokt. Het was helemaal niet de bedoeling dat deze rassen het conflict zouden vermijden. Integendeel, ze moesten graag en gretig het conflict aangaan. Het was niet gewenst de tegenstander te waarschuwen, want dit leverde een nadeel op in het uitvoeren van de verrassingsaanval. Dit is door veranderingen in de hersenen van deze rassen tot stand gebracht en is erfelijk bepaald. De link tussen de primitieve hersendelen en de cognitieve hersendelen functioneert niet voldoende. De hond van een vechtras kán niet waarschuwen, omdat hij aanvalt voor hij zelf weet wat hij van plan is.

Het testen van honden die wel waarschuwen zal de verminkende en dodelijke aanvallen van de vechthondenrassen niet verminderen, want deze honden waarschuwen niet. Ze lijken heel lief en vriendelijk omdat zij de grijns van de brachycef blijven tonen – tot ze plotseling en onbeheerst aanvallen. Het moment waarop zij dit zullen doen is volstrekt onvoorspelbaar, juist omdat zij gefokt zijn om niet eerst te waarschuwen.

Terug naar de feiten                                    Volgende feit