Het fokken voor afwijkingen en/of pathologieën

De rashond van nu is geen natuurproduct. Hij is het resultaat van menselijke inmenging in de genen van de hond. Onze hedendaagse hondenrassen zijn gecreëerd juist door genetisch bepaalde abnormaliteiten te selecteren en deze abnormaliteiten steeds verder uit te vergroten.

Bij veel hondenrassen gaat het zuiver om uiterlijke kenmerken. Denk aan poten zo kort dat de hond nauwelijks kan lopen, aan verkorte snoeten die de ademhaling bemoeilijken, hoofden zo groot dat de geboorte alleen via de keizersnede kan geschieden, of hoofden zo klein dat de ogen en de hersenen niet meer goed in de schedel passen. Het uiterlijk van de hond is fysiek conform aan een rasstandaard. Dit is erfelijk.

De werkhondenrassen zijn anders. Ze zijn voornamelijk op erfelijke gedragskenmerken gefokt. Fokkers doen dit door alleen met de honden te fokken die een bepaalde taak het beste uitvoeren. Dit houdt in dat er voor een gedragsafwijking wordt gekozen ten opzichte van een doorsnee hond. Denk aan de sluip het oog geven van de border collie, het staan en staren van de staande hond, de bijzondere gangen van de windhond en de sledehond. Het gedrag is in het werkras genetisch verankerd. Het dier zal het gedrag op een bepaald moment gaan tonen. Je hoeft het niet te trainen. Je kunt het er ook niet uit trainen. Het gedrag van de hond is conform aan de taak waarvoor zijn ras is gefokt. Dit is erfelijk.

Het is niet anders met de vechthondenrassen. De vechthondenrassen zijn werkrassen. Ze zijn door de mens ontwikkeld om diverse agressieve taken uit te voeren. Sommige rassen moesten met andere honden tot de dood toe vechten. Andere rassen moesten een aangebonden stier of beer verscheuren, vaak nadat de hoorns of klauwen van het dier waren verwijderd. Om deze taken uit te voeren moesten deze rassen bereid zijn om zonder aanleiding aan te vallen – er is gefokt voor prikkelbaarheid. De hond reageert op een prikkel die wij misschien niet eens merken. Deze rassen moesten plotseling en zonder waarschuwing aanvallen. Een waarschuwing is een teken van te weinig vechtlust, alsook verspilling van tijd voor de toeschouwers – de waarschuwingsfase is eruit gefokt. Deze rassen moesten bereid zijn om diersoorten aan te vallen die veel groter waren dan de honden zelf – hun lichamen delen bepaalde kenmerken die hen vrijwel onverslaanbaar maken in een gevecht. De verzwaarde kaak- en nekspieren, de zware schouders, de zware lichaamsmassa zijn typerend voor de vechtrassen. Deze rassen moesten doorgaan tot de ander dood was – dus is herkenning van de signalen van overgave uit de vechthondenrassen gefokt. Ze moesten anders doorgaan tot ze zelf dood waren – ze zijn gefokt om ongevoelig te zijn voor pijn.

Wetenschappers noemen deze onvoorspelbare, onbeheerste agressie ‘impulsieve agressie.’ Wij weten nu dat er een aantal fysiologische en sterk overerfbare afwijkingen in de hersenen van de hond aan deze abnormale agressie ten grondslag liggen. Het zijn deze erfelijke hersensafwijkingen waarvoor de fokkers van de vechthondenrassen eeuwenlang aan het selecteren waren. Het is een rampzalige afwijking wanneer het gepaard gaat met een lichaam dat eveneens abnormaal vergroot en verzwaard is om elke tegenstander efficiënt te kunnen doden.

Je hoeft de abnormale agressie in de vechthondenrassen niet te trainen. Deze honden zullen het gedrag op een bepaald moment vanzelf gaan tonen. Je kunt het er niet uit trainen. De agressie is genetisch in hun hersenen verankerd en is sterk overerfbaar. Het gedrag heeft niets met mishandeling te maken, niets met gebrekkige socialisatie, en valt niet door opvoeding te voorkómen.

Terug naar de feiten                                     Volgende feit