Het idee dat alle honden explosieve agressie in zich hebben is een mythe. Deze mythe is in het leven geroepen om het gedrag van de vechthond normaal te doen lijken. Ondertussen is een groot deel van de bevolking gaan geloven dat de extreme en onvoorspelbare agressie van de vechthond normaal is in de hond als soort, dus willen wij dit graag ontkrachten.

Een normale hond is zeer terughoudend in het gebruik van agressie. Die eigenschap is zo sterk in de hond dat je het typerend voor de soort kunt noemen. Een normale hond gaat een conflict liever uit de weg. Als dit niet kan, dan gebruikt hij allerlei signalen om alsnog een oplopend conflict te kunnen vermijden. Wanneer deze signalen en waarschuwingen niet helpen en de hond moet uithalen, gebruikt een normale hond de minimale hoeveelheid agressie die de situatie oplost.

Zelfs wanneer het op een 'gevecht' aankomt, gebruiken normale honden wat wij 'rituele agressie' noemen. Ze doen net alsof - ze houden de bek wijd open en zwaaien met de ontblootte tanden, ze stoten met de bek tegen de ander aan, ze trekken aan een stuk los vel zonder erin te bijten, en daarbij maken ze heel veel lawaai. Naderhand is er nergens een wond, of het is een hoektand gaatje van het stoten. Normale honden lossen conflicten op zonder elkaar te verwonden.

Dit is de reden waarom je - vóór de vechthond mode - twee ruziënde honden in het park kon laten gaan. Ze zouden elkaar niet echt beschadigen, ook niet als de ene hond veel kleiner was dan de andere. Het fenomenen dat wij nu van de vechthond kennen - afgescheurde oren, grote lappen vel en spier losgerukt, geplette ribbenkasten, de andere hond gedood - waren haast ongekende zeldzaamheden die wij terecht als een teken van krankzinnigheid in een hond herkenden. Net zoals de verminkende en dodelijke aanvallen op mensen haast ongekend waren en erkend werden als een teken van krankzinnigheid in een hond.

Want de normale hond past deze terughoudendheid met agressie ook toe in een conflict met een mens. Als het niet anders kan, stoot hij met zijn bek, pakt hij eventjes een stuk vel of een pols beet, dan laat hij los en neemt hij de benen. Je kunt een kras, een gaatje of een blauwe plek overhouden, maar je pezen en spieren zijn nog heel, er hangen geen grote lappen vel en spier los, en je gezicht is niet van je schedel losgescheurd.

De agressie van de vechthondenrassen is volstrekt abnormaal in de hond als soort. De mens heeft de vechthond speciaal hiertoe moeten fokken. Laat je niet wijsmaken dat je dit van elke hond kunt verwachten. De agressie is abnormaal, het is erfelijk, en het ligt niet aan het baasje.

Terug naar de feiten                                     Volgende feit